باران می آید ... و باز غم نبودنت را به آغوش تنگ میفشارم ، هوای اینجا از وقتی که رفته ای بارانی است و کودک ذهنم با کوله بار خستگی هایش همه جا به دنبال تو می گردد شاید در آشفتگی باران نشانی از تو پیدا کند ...

باران می آید ... باران ، همان اشکهایست که از چشمانم سرازیر میشود. دست خودم نیست ، صدای تیک تیک ساعت داغ نبودنت را به رخ دلتنگی هایم می کشد ، حق دارم که گریه کنم .

باران می آید ... و تنها دلخوشی من ، رنگین کمانی است که از گیسوان باران خورده تو تا صحن مه آلود چشمانم پل می بندد .

باران می آید ... حسرتهایم را امشب میگذارم پشت در . بیچاره رفتگر ، چه بار سنگینی دارد !

عزیزم دوستت دارم و از تکرار این حرف نه تنها خسته نیستم بلکه به خود می نازم و بازهم فریاد خواهم زد که : دوستتدارم.

تو مال منی و من ترا ای امید زندگی از زلال آیینه ها می شناسم ، ای آشنای قلبم عاشقانه ترا می پرستم و دوستتدارم ، هرگز آن روز مبادا که با من نغمه ی تلخ جدایی بخوانی و از من دور شوی .

پس این عشقی را که با وجود من و تو در سینه هایمان جان گرفته است در رفتن هیچکدام از ما نمیرد ، پس بیا تا دست در دست هم دنیای آرزوهایمان را بسازیم و زندگی رابا همدلی و همزبانی آغاز بکنیم تا هیچگاه سایه یأس و نا امیدی بر زندگیمان نیفتد.

ای غریبه دیر آشنای قلبم دوستتدارم.

                                            « ای  ز عشقت عالمی ویران »

دستم می لرزد قلبم می تپد ، قلم ناتوان و زبانم عاجز از آنچه در دل دارم روی کاغذ آورم سر انجام در کلبه ی عشقم را می گشایم و سلامهایی پاکتر از گلهای بهاری را نثارت میکنم و تو را برای همیشه دوستدارم.

من عشق را سکوت ، سکوت را امید ، امید را در تو ، تو را در دل ، دل را بخاطر تپیدن ، تپیدن را بخاطر دل ، دل را بخاطر دوستی و دوستی را بخاطر تو دوستدارم.

                      « بزرگترین آرزوی من این است که کوچکترین آرزوی تو باشم »

♥  وبلاگم دوساله شد   ♥

آنچه  در مدت هجران تو کشیدم هیهات

در یکی نامه محال است که تحریر کنم

"حافظ"

به ساعت نگاه میکنم ...حدود ساعت چهار بعد از ظهر است و چیزی جز یاد تو سیم های گیتارم را به صدا در نمی آورد و حنجره ای که فقط برای تو میخواند ... در کنار پنجره ای که رو به جاده ای بی انتهاست به نظاره آمدن تو نشسته ... توئی که چشمانت خود ماه مهر است ...

راستی ، آن روز که تو رفتی درختی کاشته ام ... درست بیست و پنج سال پیش ... سیب است ، به رنگ لبانت سرخ ، مانند خنده هایت شیرین و شبیه بچگی هایت ملس است ...!!

در امتداد آن گلهای نرگس کاشته ام ... یادم رفت آخر اینجا تمام فصل هایش زمستان است ، نرگسی هایش همه بوی تورا دارند ، ولی نمیدانم  امروز کلاغ های بام خانه ام چرا آواز نمیخوانند ؟  فکر کنم آنها هم افسرده شده اند و فقط به آوازهای  دلگیرم گوش میدهند .

احساس میکنم چشمهایم کبود شده اند . شاید از خوابهایست که می بینم . خوابهایی که رفتن تو را برایم تکرار می کنند. خوابهایی که هرشب فانوسی بجای تو کنار مزار غریبم بدون تبسم گریه میکند ، فانوسی که خجالت می کشد شعله هایش را سوسو برقصاند. 

راستی اگر روزی خواستی برگردی با خود برایم مقداری رنگ بیاور ، میخواهم لحظه آمدنت را نقاشی کنم ... آخر اینجا تمام رنگ هایش سیاه است ...

یادم رفت که بگویم اینجا همیشه ساعت چهار است ... درست همان لحظه ای که تو رفتی ....!!!